"...dat ik mezelf ben." Een groot succes voor iedereen!

15 June 2011

Op 15 juni 2011 ging de coproductie "...dat ik mezelf ben." van Teatro Munganga en Mentrum in première in het Ostadetheater in Amsterdam.

Marie Roelofsen van "Dwars door de Buurt" schrijft over de voorstelling:

Teatro Munganga weer bezig.

Cláudia Maoli van Teatro Munganga heeft het hem weer geflikt! Met de vorige productie (AMOR) was een toon gezet. Het werken met niet-professionele acteurs die hun eigen verhaal vertellen, vindt in de nieuwe voorstelling “Dat ik mezelf ben”, een nieuw hoogtepunt. Dertien ‘gewone’ mensen op toneel die een krachtige, flitsende, en in prima timing bij vlagen ontroerende voorstelling neerzetten. Voor het evenwicht wordt er gelukkig ook veel gelachen, want humor -zelfreflectie- is de groep niet vreemd. Dat is knap, want met al deze mensen ‘is wel wat’, en daarover hebben ze elk voor zich een stukje van de voorstelling gemaakt. Net als bij een echte opera krijgt ieder in de loop van de voorstelling haar of zijn solo te doen. Met een lied, een gedicht, een dans of een duet. Tijdens de voorbereiding - die intensief begeleid is door vier medewerkers van Mentrum- (hulde! zeggen de spelers) schreven ze allemaal hun dingen in een dagboekje. Het is wonderbaarlijk hoe goed uit al deze fragmenten een samenhangende voorstelling is gegroeid.

In het begin is het toneel donker, tegen de achterwand ontwaren we een groep figuren die met de rug naar ons toe staan. Een ongedefinieerde verzameling slappe vaatdoeken. Dan is er muziek, het licht gaat aan, de groep verdeelt zich over de stoelenrij aan weerskanten van het toneel. Daar zijn ze dan. We moeten even aan elkaar wennen en daar nemen de spelers de tijd voor. Dan begint de eerste scène: een man (Denny) vertelt hoe hij midden op de dag, zomaar in een doodnormaal leven, getroffen werd door een beroerte, en wat er daarna met hem gebeurde, hoe hij in het medisch circuit verzeild raakte, hoe bang hij was omdat hij niets meer begreep, hoe er een godzijdank aardige verpleegster opdook op wie hij dan ook stante pede verliefd werd, enzovoorts. De scènes zijn kort en uitdrukkingsvol hoewel de rekwisieten eenvoudig zijn: iedere spelen heeft één stoel waar hij op kan zitten en die naar eigen goeddunken ingezet kan worden als brug, wapen of brancard, al naar gelang de behoefte. Meer is er niet. Dat is geweldig, zoals meestal bij low-budget producties. Daardoor wordt het publiek aangemoedigd ook eens wat te doen, gebruik je verbeeldingsvermogen, inderdaad: “De verbeelding aan de macht!”, dat wordt regelmatig geroepen.

Het is onmogelijk alle acts op te noemen, de een is nog mooier dan de andere, maar hier dan toch een keuze: er is een homo (Roberto) die wel uit de kast wil komen maar dan liever niet meteen weer in een laadje wordt gestopt: Ben je steward? Nee? Toneelspeler dan, ober, kapper? Nee? Wat ben jij nou voor een homo dan? Er is Dave die een prachtig mooie zangstem blijkt te hebben, die ons een lied zingt over zijn leven waarbij de tranen je in de ogen springen. Er is Annemarie, die in het schilderen haar geluk heeft gevonden “Elke dag geef ik mijn dromen water”. Let op, want tijdens haar act verandert het achterdoek in een schilderij van haar. Dat achterdoek is trouwens het enige decor, een bewegende videocollage van Christiane da Cunha, die vaker met Teatro Munganga werkt. Er is Matthijs, alias Ronaldini, die de gave heeft ongelukkigen te troosten en ruzies te beslechten. Dat is een lieve en hilarische scène met Kayos (wat een streetdancer!) als fladderende geest, Ingeborg als huilend meisje, en een pop die gelukkig nog net op tijd wordt aangereikt. Er is Caroline die gewóón probeert te doen met een enorm breiwerk in haar tas, maar die veel liever in een duikboot zit. Christiaan en Herrie doen een duet op twee zwalkende stoelen, “Twee kapiteins op een schip”. Dasya schreef de tekst voor de stemmen in het hoofd van Annemarie. En dan zijn er natuurlijk Mirjam en Ingeborg die een geweldige liefdesscène opvoeren die, zoals het hoort bij goede literatuur, op een misverstand blijkt te berusten, en Anka, die behalve mooi en exentriek ook heel muzikaal blijkt te zijn. Gaat zomaar achter de piano zitten. Aan muziek ontbreekt het overigens niet in deze voorstelling, regelmatig barst het gezelschap uit in een energiek spring-en dans-festijn begeleid door Jeroen op gitaar en Herrie op mondharmonica. En die mondharmonica tilt aan het eind de slotscène uit een dreigend melodrama.

Ga maar kijken!

Marie Roelofsen, redacteur van Dwars door de Buurt.

Tickets zijn nog verkrijgbaar voor de voorstellingen in Utrecht, Rotterdam en Haarlem. Reserveer nu via This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it